Er is een fase waar veel succesvolle ondernemers in belanden.
Niet in crisis.
Niet in paniek.
Niet zichtbaar stuk.
Gewoon: het gaat prima.
En precies dat is het probleem.
Bij de ondernemers met wie ik werk, is geld allang niet meer de motor.
Het huis staat er.
De vrijheid is geregeld.
De buffer is comfortabel.
Het bedrijf draait.
De status klopt.
En dan valt er iets weg wat jarenlang alles droeg.
Het financiële doel als trekker.
Niet omdat je lui bent.
Maar omdat je brein geen spanning meer voelt bij nog een ton erbij.
Geen echte prikkel.
Geen honger.
Geen scherpte.
En op dat moment wordt prima gevaarlijk.
Want prima is zelden een waarheid.
Het is een verklaring.
Het loopt toch.
We hebben het goed.
Ik ben tevreden.
Redelijkheid klinkt volwassen.
Maar onderhuids doet het iets anders.
Het haalt de spanning eruit.
Het haalt de richting eruit.
Het haalt het vuur eruit.
En dan gebeurt dit.
Je leeft niet meer voluit.
Je houdt het vol.
Je blijft werken.
Je blijft leveren.
Je blijft het spel spelen.
Maar ergens is het stil geworden.
Niet omdat je zwak bent.
Juist omdat je sterk bent.
Succes maakt redelijkheid makkelijk.
Het maskeert wat ontbreekt.
Tot je merkt dat je vooral nog bezig bent met
het managen van stabiliteit
het voorkomen van frictie
het uitstellen van keuzes die je eigenlijk al kent
En ondertussen betaal je een prijs die je nergens terugziet.
Niet op de winst en verliesrekening.
Niet in je agenda.
Niet in je status.
Maar wel in
de omzet die je niet maakt
niet omdat je niet kunt, maar omdat je niet meer wilt
de relatie die wel oké blijft
je lijf dat steeds vaker een grens aangeeft
een leven dat kleiner wordt
terwijl het groter zou kunnen zijn
Dit is wat redelijkheid doet.
Het geeft je een verhaal waar je in kunt blijven wonen.
Waarom zou ik meer willen.
Het is toch goed zo.
Die vraag klinkt logisch.
Maar hij komt niet uit leiderschap.
Hij komt uit een deel dat één doel heeft.
Niet hoeven kiezen.
Onredelijkheid is iets anders.
Niet hard.
Niet roekeloos.
Niet blind.
Onredelijkheid is stoppen met onderhandelen met jezelf.
Niet omdat het moet.
Maar omdat je voelt
als ik zo doorga, word ik iemand die ik niet wil zijn.
De waterval komt niet altijd met lawaai.
Soms komt hij als stilte.
En de rots.
Die kennen veel ondernemers niet eens als optie.
Tot iemand hem zichtbaar maakt.
Niet om je bang te maken.
Maar om je weer eerlijk te laten kijken.
Dus dit is de echte vraag.
Ben je tevreden.
Of ben je vooral redelijk geworden.
PS
Als dit raakt en je merkt dat je er zelf geen scherp antwoord op krijgt, dan is dat meestal geen toeval. Dan vraagt dit om een gesprek.
Geef een reactie