In gesprekken waar spanning ontstaat, gebeurt vaak hetzelfde.
Iemand zegt iets en je voelt meteen: dit klopt niet.
Je begrijpt niet waarom het zo wordt neergezet.
Je kunt uitleggen wat je bedoelt, maar het landt niet.
Je gaat uitleggen.
Je gaat verdedigen.
Je reageert op wat er gezegd wordt.
En voor je het weet zit je in een welles-nietes gesprek.
Niet omdat jij onduidelijk bent.
Maar omdat je luistert alsof het over jou gaat.
Wat de ander zegt, komt uit zijn eigen kader.
Zijn manier van kijken.
Zijn aannames.
Zijn belangen.
Die woorden zijn geen oordeel over jou.
Ze zeggen niets over jouw intentie of positie.
Ze laten alleen zien hoe de ander de werkelijkheid ordent.
Zolang je dat onderscheid niet scherp houdt, raak je betrokken.
Je gaat mee.
Je probeert recht te zetten wat niet van jou is.
Op het moment dat je het onderscheid wel ziet, verandert het gesprek.
Je hoeft niets te corrigeren.
Niets te verdedigen.
Je blijft staan.
Dat is waar leiderschap zichtbaar wordt.
Niet door te overtuigen.
Maar door positie te houden terwijl de ander spreekt.
De vraag is niet of je dit begrijpt.
De vraag is of je dit kunt blijven doen wanneer het ertoe doet.
Als dit blijft hangen, weet je genoeg.
Dan vraagt dit om een gesprek.
Geef een reactie